set 05 2008
Prohibido asubiar…
... sen mirar antes polos arbustos (non sabemos onde podemos atopar a un da SGAE)
Hai pouco líamos no xornal o seu novo ataque, agora contra as empresas de transporte. Despois de ver cómo chegan ata a ir a vodas para reclamar "os dereitos dos autores", non me asombra nadiña. Incluso nestes días, que se está a comentar na lista de distribución de Iwetel o tema de exhibición de filmes, unha das colisteiras contaba cómo se achegaron pola súa biblioteca para preguntar cantas veces saíran os cabezudos nas festas (para cobrar o canon pola música): o_O Incredible!!!!
En fin, segundo líamos na Voz de Galicia: "El coste de entretener a los pasajeros, según el sector, es de 15.000 euros para la vida útil del autobús, cifrada en siete años, a razón de 1.249 euros por DVD y 312,6 euros por radio que cobra la SGAE; 631,60 euros al año que cobran AIE y Aisge; 127,93 euros mensuales que cobra Agedi, y 350 euros al año que cobra Mcpl."
Porque claro, éramos poucos..... aínda enriba temos aos curmáns AIE, AISGE, etc. (como lin nalgún sitio, os da sopa de letras). E que o problema é que pódense crear millóns (vale, algo esaxerado) de entidades de xestión destas, por iso, Alejandro Sanz ten a sorte de poder cobrar como autor, como intérprete, como músico... non vos sorprendades se dentro de pouco tamén aparece a SIATIL (Sociedade de Intérpretes Afectados polo Tinte Loiro), ao que, evidentemente o Sr. Sanz tamén estará afiliado, como afectado que quedou.
Xa vedes, a min paréceme ben que cobre polas súas obras, pero xa é un pouco abusivo, non? É coma se un pintor que lle vende un cadro ao responsable dunha tenda, cobrara ao vender o cadro e logo por cada persoa que observa o seu cadro cando entra na tenda. A este ritmo, as tendas, bares, buses, etc. serán espazos diáfanos, silenciosos e sen decoración. Non vaia ser que se moleste algún artista...
Ou sexa, que en pouco non teremos música nin nada no transporte. Nunca creín que defendería isto, pero despois das miñas experiencias en Aulas e sobre todo no Daínco, vou botar en falta os filmes eses dos anos de Marujita Díaz...
En relación, unha nota da Asociación de Internautas:
...Es como un cuento perverso en el que los poetas atracan a su pueblo, los cantantes llaman piratas o pendejos electrónicos a los ciudadanos honestos, los músicos cambian sus instrumentos por calculadoras y a los autores les inspira la letra de las leyes y de los reglamentos para aplicar tasas. Una verdadera pesadilla, para salir de la cual basta con abrir los ojos y no dejarse engañar.
chuzame - 








